Dlatego odłożę na bok owe rekordowe tabelki i wykresy. Obrazują one bowiem zupełnie nie reprezentatywny, bo szalenie aktywny i intensywnie ćwiczący, ale mimo wszystko niewielki wycinek znacznie większej i bardziej różnorodnej populacji. Zwłaszcza pod względem „lajfstajlowym”. Popatrzmy zatem szerzej.

Eurobarometr 525* – na podstawie danych z kwietnia i maja 2022 roku – kreśli złożony i po części ponury obraz naszego skądinąd pięknego kraju. Zawarte w raporcie dane prowadzą mnie do następującego uogólnienia. My Polacy – o ile nie pozostajemy w bezruchu, co dla wielu z nas niestety nadal stanowi wygodny wybór – raczej skłaniamy się do aktywności fizycznych innych niż ćwiczenia i uprawianie sportu. Zwłaszcza takich o umiarkowanym choć o (dość) regularnym charakterze. Przy czym nasza aktywność (co do zasady) nie trwa dłużej niż jedną godzinę i odbywa się, wedle naszych deklaracji, przede wszystkim w plenerze, w domu lub w drodze. Ale po kolei.

Spośród tysiąca respondentów badanych w Polsce w wieku powyżej lat 15, jedynie 23% deklaruje, iż ćwiczy lub uprawia sport przynajmniej jeden raz w tygodniu – czyli (dość) regularnie.

Jest to niestety równoznaczne ze spadkiem o 5 punktów procentowych (pp) wobec analogicznego badania z 2017 roku. Tym samym brakuje nam w tej chwili aż 15 pp do średniej wartości dla 27 krajów UE (38%). Przy czym mniejsze lub większe negatywne odchylenie od średniej unijnej występuje we wszystkich grupach demograficznych z wyjątkiem mężczyzn w wieku 15-24 lat. A od krajów Skandynawii i Beneluksu dzieli nas już przepaść. W takiej Finlandii na przykład ćwiczy lub uprawia sport aż 71% badanych osób i to nie rzadziej niż jeden raz w tygodniu.

Z niedowierzaniem odnotowałem, że na całkowitą rezygnację z ćwiczeń i uprawiania sportu zdecydowało się o 9 pp więcej badanych w Polsce respondentów niż jeszcze pięć lat wcześniej (65% w 2022 roku wobec 56% w 2017 roku). Takiego dołującego zjazdu nie dokonał nikt inny.

Na przeciwległym, bo aktywnym biegunie – choć wcale nie w czołówce – odnajdziemy Czechy i Chorwację. W obu wydawałoby się że kulturowo bliskich nam krajach na przestrzeni ostatnich lat udział osób, które nie trenują w ogóle, spadł w tamtejszych populacjach aż o 15 pp.

Jakby tego wszystkiego było jeszcze mało, pozostajemy daleko za średnią unijną także w przypadku (dość) regularnego – nie rzadziej jednak niż jeden raz w tygodniu – podejmowania innych aktywności fizycznych. Do nich autorzy Eurobarometru 525 zaliczają m.in. przejazd rowerem z miejsca na miejsce np. z domu na uczelnię lub do miejsca pracy, taniec towarzyski czy też zajęcia w ogrodzie. Poprzeczka nie wisi szczególnie wysoko. A mimo to jedynie 39% wszystkich respondentów z Polski zalicza siebie do tej grupy. Znowu, do średniej unijnej brakuje nam sporo, bo aż 11 pp.

Na dużą próbę zachowania spokoju wystawiłem sam siebie gdy doczytałem, że nawet ze zwykłym chodzeniem jest nam zupełnie nie po drodze. O ile spacer (chociażby z psem) lub dziarski marsz trwają dłużej niż 10 minut. W tej podstawowej dyscyplinie jesteśmy na samym końcu unijnej stawki.

Przyjrzałem się także miejscom podejmowania jakiejkolwiek aktywności fizycznej przez wszystkie te osoby, które tak deklarują, bez różnicy na to jak często to robią. Nawet jeżeli jest to pojedynczy zryw w całym długim miesiącu. Sam raport nie określa, w podziale na kraje, jak liczna jest to grupa. W całej UE jest to siedmiu na dziesięciu respondentów. Nie mniej jednak z surowych danych dla Polski wynika, że jest to w naszym przypadku niewiele powyżej połowy wszystkich badanych respondentów. Mogli oni wskazać więcej niż jedno takie miejsce.

Z udzielonych odpowiedzi dowiadujemy się, że 46% mniej lub bardziej aktywnych osób wybiera park (w domyśle najszerzej pojęty plener), 42% oddaje się aktywności fizycznej w domu, zaś 28% czyni tak w drodze, przemieszczając się w celach transportowych z miejsca na miejsce. Mamy tutaj do czynienia ze sporymi zmianami w porównaniu z badaniem z 2017 roku – odpowiednio o 4, 6 i 7 pp, i to w górę. Są to wskazania albo na poziomie średniej unijnej (park/plener) albo znacznie powyżej (dom, w drodze).

W jednym miejscu przybywa, w innym ubywa. Oto banalne preludium do najbardziej rozczarowujących wskazań na Eurobarometrze. Kontrastują one zwłaszcza z tym co napisałem na wstępie.

Jedynie 7% z grupy mniej lub bardziej aktywnych mieszkańców Polski wskazuje klub fitness jako jedno z miejsc uprawiania przez siebie aktywności fizycznej. Jest to spadek o 4 pp wobec badania z 2017 roku podczas gdy średnia unijna spadła w tym samym okresie jedynie o 2 pp do wciąż względnie wysokich 13%.

Mniej więcej tyle samo osób (odpowiednio 9% i 7%) udaje się do klubu sportowego (karate, siatkówka, piłka nożna, itp.) lub do ośrodka sportu i rekreacji (basen, bieżnia, kort tenisowy, itp.). W pierwszym przypadku jest to powtórka wyniku z 2017 roku. Natomiast w drugim przypadku mamy na przestrzeni pięciu lat spory spadek, bo aż o 6 pp.

Z wszystkich osób, które podejmują jakąkolwiek aktywność fizyczną w naszym kraju, i to niezależnie od tego gdzie jest ona wykonywana, większość poświęca na to każdorazowo nie więcej niż jedną godzinę. Warto zaznaczyć, że owa większość to 53% w przypadku aktywności o intensywnym wysiłku (trening siłowy, trening wytrzymałościowy, itp.) oraz 67% w przypadku aktywności o umiarkowanym wysiłku (jazda na rolkach lub rowerze, gry i zabawy, koszenie trawy, itp.).

Należy także zauważyć, że jeszcze w 2017 roku udział osób, które przeznaczają na aktywność fizyczną nie więcej niż jedną godzinę w dniu kiedy tak czynią, odpowiadał średniej unijnej. Ale już badanie z 2022 roku pokazuje, że zaszły spory zmiany. Coraz mniej czasu przeznaczamy na aktywność fizyczną gdy się już do tego zabierzemy. Po prostu śpieszy się nam bardziej niż statystycznemu mieszkańcowi UE.

Eurobarometr 525 jest znacznie obszerniejszy. Ale nawet po częściowej lekturze owego raportu da się usłyszeć doniosły rozdźwięk. Jak to możliwe, że nie tylko operatorzy klubów fitness – w tym ja, do niedawna – ale chyba wszyscy wokół, jakkolwiek by nie byli związani z branżą fitness, fetują i ogłaszają rekordy wszechczasów, gdy z publikowanych liczb wynika, iż potencjał rynkowy, w tak zwanym międzyczasie, dotkliwie się skurczył?

Sam nie wiem czy jest to objaw bardziej technicznego czy raczej socjologicznego zjawiska. Może wskazania naszych krajowych termometrów mają się nijak do wskazań na europejskim barometrze? Albo po prostu nie wypada inaczej?

* https://europa.eu/eurobarometer/surveys/detail/2668

Fot. Geert Pieters/ Unsplash

Artykuł Adam Śliwiński: Temperatura w klubie fitness a wskazania na barometrze pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Post hoc ergo propter hoc?*

Dane empiryczne, o ile mamy do nich dostęp, możemy poddać najpierw analizie a następnie interpretacji. I to na różne sposoby, odkrywając przeróżne prawidłowości, wpadając przy tym także w liczne pułapki natury metodycznej i kognitywnej oraz dochodząc nieraz do sprzecznych ze sobą wniosków. Ale mimo tego zawsze będziemy o krok lub dwa bliżej zrozumienia ulotnej rzeczywistości.

Jest także miejsce na odmienne podejście. Dostępne dane możemy zawsze zupełnie zignorować i odłożyć do szuflady z napisem “anomalie i manipulacje”. Zwłaszcza, gdy nie idą one w parze z naszymi przekonaniami. I nie jest to wcale jakaś niszowa, nieoświecona praktyka.

Nie mając żadnych liczb o nurtującym nas zagadnieniu, co też się przecież zdarza, możemy sobie jedynie pospekulować, usiłując przekonać najpierw siebie, a następnie innych do swoich intuicyjnych i – wprost rzecz ujmując – całkowicie nieuzasadnionych domysłów opartych na przypuszczeniach. Warto jednak zauważyć, że intuicji i spekulacji nie sposób odmówić wewnętrznej spójności, a od czasu do czasu (o dziwo) niezłej trafności co do wyjaśnianych lub przewidywanych przez nie zjawisk – wszak jest to wówczas wynik czysto przypadkowy.

Każdy z nas przetwarza duże ilości danych. I jeżeli nawet o naszych fitness-biznesach wiemy już całkiem sporo, to o naszym bezpośrednim otoczeniu rynkowym – jako branża – wiemy wciąż zaskakująco niewiele. A owe otoczenie to znacznie szerszy kadr o większej rozdzielczości niż to, co były i są w stanie uchwycić coroczne raporty firmy konsultingowej Deloitte, bieżące działania Polskiej Federacji Fitness oraz doraźne prezentacje i dyskusje prowadzone podczas coraz to rzadziej organizowanych wydarzeń branżowych.

Ten mało satysfakcjonujący stan rzeczy pobudza naszą intuicję i prowadzi do spekulacji na temat tego, jak wygląda branża fitness, co się na nią składa, jak i wskutek czego się zmienia. Albo co decyduje o tym, w jaki sposób, jak często i gdzie swój wolny czas spędzają osoby z różnych grup demograficznych – ci bardziej aktywni, i ci mniej. Oraz dlaczego dzieje się to wszystko zupełnie nie po myśli ekspertów.

Brak danych to próżnia, którą swobodnie wypełniamy zbiorem luźnych obserwacji, anegdot, plotek, szumem informacyjnym, może nawet jakimś podręcznikowym dogmatem czy też ezoteryką, a także, najzwyczajniej w świecie własnym interesem gospodarczym.

Na podstawie takiej mieszanki spekulujemy sobie do woli i – w tym miejscu wyróżnię jedynie dwie skrajności z tego samego bieguna – doszukujemy się zależności przyczynowo-skutkowej w zwykłym następstwie dwóch zdarzeń w czasie. Albo kręcimy się w kółko wyprowadzając wniosek w oparciu o wątpliwą przesłankę by następnie uzasadnić ową przesłankę powołując się na wyprowadzony na jej podstawie wniosek.

Na szczęście branża fitness dojrzewa i podlega profesjonalizacji (w przyszłości może nawet i lepszej samoorganizacji?). Po części w wyniku jej konsolidacji, po części za sprawą transferu doświadczonych zawodniczek i zawodników z innych branż. Po części wskutek upływu czasu. Po zakończeniu misji o kryptonimie Total Fitness i siedząc sobie teraz z dala od jakiegokolwiek steru, mam ten komfort, by się temu zjawisku poprzyglądać nieco uważniej, zupełnie bez uprzedzeń wynikających z przynależności plemiennej – choć niekoniecznie bezczynnie.

Oto jedna z moich wypoczynkowych aktywności. Zamierzam od czasu do czasu, może nawet z jakąś odczuwalną regularnością, umieszczać swoje felietony na stronie fitnessbiznes.pl (co i dzisiaj premierowo czynię), i to – uwaga groźba, ale na szczęście niekaralna – z właściwym dla siebie epistemologicznym zacięciem. Po co? Rzadziej będę was w najbliższych miesiącach widywał. To sobie chociaż popiszę, a wy poczytacie, jeżeli zechcecie. Podzielę się z wami – w ten nowy dla mnie sposób – swoim punktem widzenia, zwykle sceptycznym choć zawsze empirycznym.

Będę korzystał z licznych (choć nie zawsze przepastnych) zasobów danych, które znajdują się z dala od rodzimej branży fitness, a których znaczenia w całym tym codziennym pośpiechu nie zawsze dostrzegamy. Może nawet znajdziemy okazję, by się ze sobą konstruktywnie pospierać co do interpretacji tych danych? Ale nic na siłę. Zawsze można przecież otworzyć szufladę z napisem “anomalie i manipulacje” i wypełnić ją po brzegi.

O Adamie Śliwińskim

Od ponad 10 lat w branży fitness. Najpewniej w tej branży pozostanie. Obecnie odpoczywa. I kto wie, na jakie pomysły w przyszłości się porwie. Przedstawiciel zdroworozsądkowego nonkonformizmu. Pogromca dogmatów. Pragmatyk.

*Post hoc ergo propter hoc? [tłum. Po, a więc  tego powodu] – błąd w rozumowaniu, który polega na przekonaniu co do związku przyczynowego między dwoma zdarzeniami jedynie na podstawie faktu, że nastąpiły one po sobie. [Źródło: Encyklopedia PWN]

Artykuł Adam Śliwiński: Anomalie i manipulacje pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Adam Śliwiński, ekspert branży fitness, do niedawna Prezes Zarządu Total Fitness:

Targi FIBO – a wraz z nimi tegoroczni wystawcy z wieloletnimi tradycjami – wrócili do dawnej formy. To pewnie powszechna obserwacja. Zadaję sobie jednak pytanie, czy powrót do punktu wyjścia jest tym, czego mogliśmy się spodziewać. Wszystko to już przecież było.
Wyścig technologicznych zbrojeń jak trwał tak trwa. Aby było jeszcze szybciej, dalej, wyżej.

Tymczasem rozmowy, które prowadziłem, od czego by się one nie zaczęły, i tak prowadziły do wspólnego wniosku, że stare przekonania – nawet w wersji podrasowanej – nie stanowią właściwej odpowiedzi na zachodzące obecnie zmiany, zwłaszcza te pokoleniowe.

Widać to już gołym okiem. Najlepiej przyglądając się młodym kobietom w klubach fitness. Nie widzę ich na zajęciach grupowych. Na sali fitness królują starsze roczniki. Nie widzę ich na bieżniach. W ogóle jakoś ich mało w skądinąd przewymiarowanych strefach cardio.

Młode kobiety ćwiczą na wolnych ciężarach i w strefie treningu funkcjonalnego. A co noszą? Coraz rzadziej widzę wielkie i wszystkim znane sportowe marki. Gdy w drugi dzień targów dotarłem na stoisko Teveo z marszu wiedziałem kto tak naprawdę czuje ducha nowych czasów i dlaczego. Przy okazji pozdrawiam Gym Glamour i Slavi.

Fot. Zofia Kowalczyk

Artykuł Sonda: FIBO 2023 cz. 2 pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Naturalne wsparcie w budowaniu odporności

Według zaleceń polskich lekarzy, Katarzyny Jankowskiej i Natalii Suszczewicz, opublikowanych w specjalistycznym periodyku „Wiedza Medyczna”, aktywność fizyczna powinna być uwzględniana jako naturalne wsparcie w budowaniu odporności, zwłaszcza w okresie pandemii. Umiarkowana aktywność fizyczna 4-5 razy w tygodniu w znaczący sposób podnosi odporność organizmu i obniża częstotliwość infekcji górnych dróg oddechowych. Co więcej, do 3 godzin po treningu utrzymuje się we krwi większa ilość komórek układu immunologicznego. Według ekspertów aktywność fizyczna ma jednocześnie wpływ na minimalizowanie czynników ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego takich jak otyłość, nadciśnienie tętnicze, stan przedcukrzycowy i cukrzyca.

Lekarstwo na stres

Regularny wysiłek fizyczny wpływa również na redukcję poziomu stresu w organizmie. Badanie ADP The Workforce View in Europe 2019 pokazuje , że Polacy są jednymi z najbardziej zestresowanych pracowników w Europie – ponad 25 proc. Polaków codziennie odczuwa stres w pracy, a 28 proc. odczuwa go kilka razy w tygodniu. W tym przypadku znajdujemy się daleko w tyle za mieszkańcami Holandii, wśród których 22 proc. nie doświadcza stresu w ogóle.

– W dyskursie społecznym dużo mówi się o pozytywnym wpływie aktywności fizycznej na sylwetkę i ogólną aparycję, jednak nadal jako społeczeństwo w porównaniu np. z krajami skandynawskimi mamy niską świadomość tego, jak bardzo pozytywny wpływ ma ruch na naszą kondycję psychiczną, w tym nasz układ nerwowy. Według światowych ekspertów, społeczeństwa są coraz bardziej narażone na choroby związane z zaburzeniami psychicznymi, z czego coraz więcej słyszy się o depresji wśród dzieci i młodzieży. Optymizmem nie napawa również styl życia Polaków – żyjemy coraz szybciej, w większym stresie, przez co stajemy się bardziej podatni na choroby cywilizacyjne. Warto więc pamiętać o tym, że podczas wysiłku fizycznego nasz mózg relaksuje się, głównie dzięki zwiększonej ilości produkowanych endorfin – mówi dr n. med. Jacek Jaroszewski, ortopeda sportowy, lekarz reprezentacji Polski w piłce nożnej.

Budowanie zdrowych nawyków

Ogólnopolska kampania edukacyjna #zdrowiepotrzebujeruchu ma na celu zmotywowanie Polaków w różnym wieku do regularnych ćwiczeń, w tym do powrotu treningów do otwartych już po okresie lockdown’u obiektów sportowo-rekreacyjnych. W dystrybucję treści związanych z kampanią angażują się także zrzeszone w Federacji Pracodawców Fitness kluby sportowe, w tym największe sieci fitness w kraju.

– Aktywność fizyczna potrzebuje dziś promocji, gdyż aktywizacja społeczeństwa jest ważna nie tylko z powodów zdrowotnych i potrzeby budowania odporności w okresie pandemii, ale również ze względu na sytuację branży sportowej, zwłaszcza obiektów sportowo-rekreacyjnych. Poprzez kampanię #zdrowiepotrzebujeruchu chcemy zachęcić Polaków do aktywności i pokazać, że sport to m.in. niezawodna profilaktyka przeciw wielu dolegliwościom i chorobom XXI wieku. Wraz z nami to prozdrowotne podejście promuje ponad tysiąc współpracujących z nami obiektów sportowych na terenie całego kraju, za co serdecznie pragniemy im podziękować – mówi Adam Śliwiński z Federacji Pracodawców Fitness, działającej na rzecz budowania prozdrowotnych nawyków w społeczeństwie, ze szczególnym naciskiem na aktywność fizyczną.

Kampania #zdrowiepotrzebujeruchu potrwa do końca wakacji. Jej patronem honorowym jest Ministerstwo Sportu. Więcej informacji znajduje się na stronie http://www.federacjapracodawcowfitness.pl/ oraz Facebooku https://www.facebook.com/FederacjaPracodawcowFitness

Źródło: materiały prasowe
Fot. Matthew LeJune/Unsplash

Artykuł Ministerstwo Sportu wspiera działania Federacji Pracodawców Fitness pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.

Drugi kierunek naszej ekspansji to Trójmiasto. Wkrótce otworzymy tam pierwszy klub. Tempo naszej ekspansji zależy przede wszystkim od dostępności powierzchni najmu w cenach, które pozwolą nam na prowadzenie działalności przy zachowaniu wyśrubowanego w porównaniu z naszą konkurencją poziomu rentowności. Z tego powodu nie przystąpiliśmy do negocjacji warunków najmu lokali, które pozostawiła po wycofaniu się z rynku sieć klubów Jatomi Fitness. Uznaliśmy, że przejęcie lokali po największym niegdyś graczu stanowić będzie nadmierne gospodarcze ryzyko i z dużym prawdopodobieństwem negatywnie odbije się na rachunku zysków i strat. Mimo ostrożnego podejścia w ocenie potencjalnych lokalizacji zamierzamy w ciągu najbliższych 12 miesięcy otworzyć cztery kolejne kluby. W perspektywie 24 miesięcy planujemy zarządzać siecią liczącą 17 klubów – opowiada w wywiadzie dla Fitness Biznes, Adam Śliwiński, prezes Total Fitness. Cały wywiad będzie można przeczytać już w niedługo w wyd. 3/2018 magazynu oraz na portalu.

Artykuł Total Fitness – kierunek Trójmiasto pochodzi z serwisu Fitness Biznes - Portal B2B branży fitness.